Hunger pangs!

Life eats away into you little by little until suddenly one day you find you are lagging behind, gazing at what might have been and with absolutely no energy to make reparations.
Wonderful new things seem to happen only in novels or in other people's lives. that too only occasionally.
When a change thus is thrust on you, when you are younger you only felt a freedom but with age and the eating away of you soul comes a blank cold muffling of every thing except a pang of loss and more pangs of not knowing what to do!

If you forget me - Translation of Neruda's poem into Tamil

(Translation comes after the english poem)
I want you to know
one thing.

You know how this is:
if I look
at the crystal moon, at the red branch
of the slow autumn at my window,
if I touch
near the fire
the impalpable ash
or the wrinkled body of the log,
everything carries me to you,

as if everything that exists,
aromas, light, metals,
were little boats
that sail
toward those isles of yours that wait for me.
Well, now,
if little by little you stop loving me
I shall stop loving you little by little.
If suddenly
you forget me
do not look for me,
for I shall already have forgotten you.
If you think it long and mad,
the wind of banners
that passes through my life,
and you decide
to leave me at the shore
of the heart where I have roots,
remember
that on that day,
at that hour,
I shall lift my arms
and my roots will set off
to seek another land.
But
if each day,
each hour,
you feel that you are destined for me
with implacable sweetness,
if each day a flower
climbs up to your lips to seek me,
ah my love, ah my own,
in me all that fire is repeated,

in me nothing is extinguished or forgotten,
my love feeds on your love, beloved,
and as long as you live it will be in your arms
without leaving mine


உன்னிடம் நான் ஒன்றை சொல்ல விரும்புகிறேன்

இது எப்படியென்று உனக்குதான் தெரியுமே:
அந்த கண்ணாடி நிலவையும்,
மெதுவாய் வரும் இலையுதிர் காலத்து சிவந்த கிளையையும்
என் ஜன்னலருகே நான் பார்த்தால்,

நெருப்பு கூடத்தினருகே
சட்டென புலன்களுக்குள் அகப்படாது படர்ந்திருக்கும் சாம்பலையோ
விறகு கட்டைகளின் சுருக்கங்கள் கொண்ட உடலையோ
நான் தொட நேர்ந்தால்,

எல்லாமே உன்னிடம் என்னை இட்டுச்செல்லும்.

ஏதோ ஜீவித்திருக்கும் எல்லாமே,
மணங்கள், வெளிச்சங்கள், உலோகங்கள், எல்லாமே,
எனக்காக காத்திருக்கும் அந்த
உனது தீவுகளை நோக்கி
பயணிக்கும் சிறு படகுகள்தான் என்பது போல.

இருந்தாலும்
மெள்ள மெள்ள நீ என்னை காதலிக்காமல் போனால்,
மெள்ள மெள்ள உன்னை நான் காதலிக்காமல் போவேன்.
சட்டென்று ஒரு பொழுது என்னை
நீ மறந்து போனால்
என்னை தேடவேண்டாம்
ஏனென்றால் நான் ஏற்கனவே
உன்னை மறந்து போயிருப்பேன்.

ஒருவேளை
இவையெல்லாம் வெறும் நீட்டிப்பு என்றும்
பைத்தியக்காரத்தனம் என்றும் சொல்லி
என் வாழ்வில் கடந்து போகும்
கொடிகள் வீசிய காற்றை
நினைத்து என்
வேர்கள் பதியும் இதயத்தின் கடற்கரையில்
என்னை விட்டுப்போனால்
கவனமிருக்கட்டும்,
அந்த நாள் என் கைகளை உயர்த்திக்கொள்வேன்,
என் வேர்களும் வேறு இடம் நோக்கிய
தேடலை தொடங்கிவிடும்.

ஆனால்
ஒவ்வொரு நாளும்
ஒவ்வொரு நாழிகையும்
அசைவுறாத இனிமையுடன்
எனக்காக பிறந்ததாய் நீ உணர்ந்தால்,

ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு மலர்
என்னை தேடி உன் இதழ் வழி நெருங்கினால்,

என் காதலே, என் உடைமையே,
அந்த நெருப்பெல்லாம் என்னுள்ளேயும்
பிரதிபலிக்கும்.


எனக்குள் எதுவுமே அணைவதோ மறக்கப்படுவதோ இல்லை
அன்பே, என் காதல் உயிர்கொள்வதே உன் காதலின் ஊட்டத்தில் தான்.
நீ வாழும் வரையில் உன் கைகளில் இருக்கும் அது,
என் கைகளையும் விட்டு நீங்காமல்.

Translation of Rilke's " A Walk"

User Rating:

6.5 /10
(70 votes)


A Walk

My eyes already touch the sunny hill.
going far ahead of the road I have begun.
So we are grasped by what we cannot grasp;
it has inner light, even from a distance-

and charges us, even if we do not reach it,
into something else, which, hardly sensing it,
we already are; a gesture waves us on
answering our own wave...
but what we feel is the wind in our faces.


Translation

நடை

என் கண்கள் அந்த ஒளி படர்ந்த மலையை முன்பே தொட்டன

நானிருக்கும் நடையின் தொடக்கத்தை தாண்டி வெகு தூரத்தில்

இப்படித்தான், நாம் கைபற்ற முடியாதது நம்மை கைபற்றுகிறது

அதனுள் ஒளிரும் வெளிச்சம், தொலைவிலிருந்தும் கூட

நம்மை ஒளிரச்செய்கிறது, அதை அடைய முடியாவிட்டாலும்

நம்மை மாற்றி விடுகிறது, நாம் உணராமலேயே

நாம் ஏதாயிருக்கிறோமோ அதுவாய்.

ஒரு கையசைப்பு நம்மை வழியனுப்புகிறது

நம்முடைய கையசைப்பிற்கு பதிலாக.

ஆனால் நாம் உணர்வதோ முகத்தில் படும் காற்றைதான்

My Search

There was a time when escaping into the frivolous cost one exactly nothing. The days when one could do that are gone. The world and its warring fragments push their noses into one's life in an unending onslaught.

There is no escape from this onslaught, for one can only protest it or do nothing. A protest or any action invariably leads you into a tangle and doing nothing into a merciless limbo where you cannot even hold together your own self-pride.

Border conflicts and suffering neighbours - you and the other - feasts amidst a land of famine - philosophies and poetry amidst the burning human condition. How true that there is no point in wanting to be creative unless the creation is tied by its own bonds of bruise and blood to the struggles going on all around.

If that is so repulsive one could go for a shameless pursuit of wealth. How repugnant to turn one's back to the cry of life and seek meaning within the synthetic trappings of what the world deems properous!

The forces of this synthetic prosperity are tremendous, the destruction wrought by the resulting blindness of people, humungous, next to these a person's struggle to build up a contrasting meaning is a fragile and feeble little wisp of an effort. This is like a tendril seeking it's support against the onslaught of a Tsunami wave.

Yet there is a dignity, in knowing and seeing the tendril for what it's worth. What a gift if that very tendril should turn out to be the route to a larger space, a greater common good! How grand if one should turn out to be the vehicle of this message of liberation!

But how fortunate if one could at least be a part of this path breaking effort!